نقد فرهنگ مصرف گرایی در روابط

چرا رفاقت‌های ما مثل کالاهای مصرفی، «تاریخ انقضا» پیدا کرده‌اند؟

ما در عصر «مصرف‌گرایی» زندگی می‌کنیم. هر چیزی که در زندگی مدرن خراب شود، ما آن را تعمیر نمی‌کنیم؛ بلکه دور می‌اندازیم و مدل جدیدتری می‌خریم.

و ترسناک اینجاست که این منطقِ بازار، وارد قلبِ روابط انسانی ما شده است.

امروزه نگاه ما به رفاقت، به سمت «معامله» و «راحتی» حرکت کرده است. اگر یک دوست در دوره‌ای از زندگی‌اش دچار بحران شود و «سختی» ایجاد کند، ما به جای اینکه کنارش بایستیم، به بهانه‌ی حفظِ آرامش یا سلامتِ روانِ خودمان، از او فاصله می‌گیریم. ما به دنبال رفیق‌هایی هستیم که مثل یک کالای «همیشه لذت‌بخش» و «بی‌دردسر» باشند.

اما حقیقتِ تلخ این است: رابطه‌ی انسانی، یک «کالا» نیست که بخواهیم مصرفش کنیم، بلکه یک «باغچه» است که باید از آن مراقبت کرد.

باغچه گاهی نیاز به کود دادن دارد، گاهی نیاز به اصلاحِ خاک دارد و گاهی هم در میان طوفان‌ها، باید با تمام وجود از آن محافظت کرد. اگر هر جا که خاکی یا طوفانی شد، باغچه را رها کنیم، هرگز به میوه‌ی «اصالت» و «اعتماد» نخواهیم رسید.

‌

بگذارید روابطمان را از منطقِ «دور انداختن»، به منطقِ «پرورش دادن» تغییر دهیم.

‌

سوال برای مخاطب (کامنت):

فکر می‌کنی چرا امروزه مردم به جای «تعمیر کردنِ» روابط، خیلی راحت به سراغ «جایگزین کردن» آن‌ها می‌روند؟

+ نوشته شده در جمعه نوزدهم تیر ۱۴۰۵ ساعت 11:40 توسط سید میلاد حیدری  |